Hoe stilte niet alleen een luxe is maar ook een noodzaak

Ssssst, stilte…
Stil nou!

Eindelijk! Alle muizen zijn van huis, er staat niets in mijn agenda en ik dompel mezelf onder in een leeg en verlaten huis. De stilte streelt mijn gehoor en mijn gemoedsrust. Mijn mobiele telefoon staat op trillen, ik hoor geen Spotify, geen iPads die schreeuwerig hun YouTube filmpjes vertonen, geen bowlinggeluiden van de Wii of stemmen van kinderen die me aldoor vragen stellen.
Het gebrom van de koelkast irriteert mij mateloos. Ik doe zelfs mijn oortjes uit, een unicum. In normale doen verkies ik de stilte met hoortoestellen boven die van mijn doofheid, die alles doet doodslaan en me van de wereld volledig doet buitensluiten.

Staat van overprikkeling

Ongewild ben ik in een staat van overprikkeling beland. Ik erger me aan de kleinste dingen, de stress giert door mijn lijf en elke ruzie van de kinderen onderling is mij een teveel. Zelfs hard praten van de kinderen beloon ik met een snauw. Na een week van afwisselend uitjes en ‘rustige’ dagen thuis met games, iPads en Spotify ben ik volledig op tilt, kan ik de hele dag huilen en ben ik geen leuke moeder meer.
Wat ik dan nodig heb is een dag zonder mensen om mij heen. Een dag zonder geluid, zonder prikkels van buitenaf, even op mezelf. Een groot rood kruis in mijn agenda.

Stilte is geen luxe
maar een noodzaak.

Confrontatie

De stilte die ik noodgedwongen moet opzoeken kent haar keerzijde. Zij confronteert mij met mijn gedachten en emoties, waar ik liever nog eens extra vakantie van zou willen nemen.
Als twintiger haatte ik de stilte. Zij confronteerde mij met mijn diepste gedachten en angsten. Juist omdat ik toen al wist dat ik steeds minder zou gaan zien en horen, versterkte de stilheid mijn angsten voor latere eenzaamheid en isolement. Dus ik vluchtte in het kijken van series als As The World Turns, deed veel aan roeien, beeldhouwen en yoga en was het liefst zo min mogelijk thuis. De smartphone als bliksemafleider was er nog niet.

Stilte als noodzaak

Nu als begin veertiger met een groot gezin ben ik de stilte als een groot goed gaan ervaren. In de stilte hoor ik eindelijk mijn eigen gedachten en niet die van mijn kinderen. In deze beslotenheid ben ik mezelf beter gaan begrijpen, evenals de impact van mijn ziekte en beperking op mijn persoon, mijn relaties en mijn invulling van mijn dagelijkse leven. Ik ben meer vriendjes met mezelf en heb minder vrees voor de naderende duisternis en de beklemming van mijn toekomstperspectief. Stilte is geen luxe maar een noodzaak.

Als je de stilte vaker moet opzoeken dan je lief is,
dan kun je er maar beter vriendjes mee zijn.

Als je chronisch ziek bent of een beperking hebt, zul je je vaker terug moeten trekken. Rust is broodnodig om jezelf te ontladen van de overprikkeling en energie bij te tanken. Om gesterkt de buitenwereld tegemoet te treden. Als je de stilte vaker moet opzoeken dan je lief is, dan kun je er maar beter vriendjes mee zijn.

Verlangen

Om mij heen zie ik een tendens dat steeds meer mensen snakken naar rust. Men betaalt zelfs grif geld voor een stilteretraite of een plaats eersteklas voor de S-coupé in de trein. Stilte is in onze samenleving de nieuwe luxe. Typ het woord maar eens in op Google, dan verschijnen de volgende zoektermen. Ik heb geen woorden meer nodig.

  • stilte
  • stilte luxe
  • stilte retraite
  • stilte voor de storm

Reacties