Het is weer maandag

Het is maandagmorgen. Ik sta in de voordeuropening. Na alle kusjes en dag-geroep over en weer zie ik mijn kids op de fiets stappen. Ze hebben hun rugzakjes om, de haren van de meisjes zijn netjes bijeen gebonden in een staart en het jongenskoppie zit strak in de gel. Nog een kus van mijn man en ze fietsen weg. Ik voel plots het verdriet in me opwellen, houd mijn gezicht in de plooi, doe nog een laatste zwaai en sluit de voordeur.

Ik wis de laatste sporen van ons ontbijt, verzamel het verdwaalde kinderspeelgoed en sjok ermee de trap op. Voor de spiegel poets ik mijn tanden, met mijn gedachten bij het afscheid van zojuist. Meestal sta ik te juichen als iedereen het huis heeft verlaten, want dan kom ik ein-de-lijk aan mijn eigen dingen toe. Vandaag gaat mijn juichgevoel over in zelfmedelijden. Ik staar in de spiegel en bestudeer mijn beginnende kraaienpootjes bij mijn ogen. Het is te zien dat ik 40 ben. Waarom voel ik me zo rot?
Dan snap ik het. Ik moet mijn dag zelf maken en de anderen hoeven dat niet. De kinderen gaan naar school, zien hun juffen en vriendjes weer en volgen hun lesprogramma die de juf voor hen heeft bedacht. De juf volgt op haar beurt weer de richtlijnen en de jaarplanning die de schoolleiding heeft opgesteld. Mijn man werkt fulltime in het hoger onderwijs en ook voor hem staat zijn week van uur tot uur volgepland met toetsen afnemen, toetsen nakijken en gesprekken voeren. Fulltime naar school gaan of werken is makkelijk. Je gaat opgewekt of je sleept jezelf (wat jij wilt) naar school of naar het werk, doet wat men van je verwacht en daarna ga je naar huis. Of je hierbij nu een voldaan en gelukkig gevoel hebt, dat is even niet de issue.

Voor mensen met een beperking of chronische ziekte zonder een baan is het leven niet meer vanzelfsprekend gevuld en ingepland. Er zijn geen verwachtingen waaraan je hoeft te voldoen. Natuurlijk wil je een goede ouder, partner, dochter of vriend(in) zijn. Het is aan jou hoe jij je rollen invult, hoeveel tijd je hieraan spendeert en hoeveel tijd je voor jezelf en jouw persoonlijke ontwikkeling neemt. En met een beperking of ziekte zijn er ook verplichtingen: ziekenhuisbezoek, medicijnen, gezonde leefstijl met voldoende momenten van rust en ontspanning inbouwen. Het vinden van een eigen leefritme met een lijf dat niet wil meewerken is al een uitdaging op zich.

Maar hé, ik kan mijn dagindeling zelf bepalen. Ik heb een ongeregeld leven tussen 8.30 en 14.45 uur; wat ik in de tussentijd doe is volledig aan mij. Ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen hoe ik mijn tijd besteed, hoe ik mijn dag indeel en wat ik ga doen. Vandaag is het alleen mijn notitieboek, mijn Mac en ik. Of mijn hardloopschoenen en ik. Of het is de tram, het strand en ik. Of het is een vriendin en ik. Geen probleem, want ik verveel me geen seconde.
Alleen is er niemand die zegt: ‘Ik wil dat jij nu in 1 uur tijd een blog eruit perst en deze om 10.30 uur online plaatst.’ Er is geen man die zegt: ‘Ik wil dat je vandaag de badkamer gepoetst hebt en het gras maait.’ Er is geen schoonmoeder die mij verplicht om gezellig met haar boodschappen te doen. Ik heb de vrijheid aan mezelf.
Negen jaar lang had ik die vrijheid niet en verwijlden de dagen met mijn kids. Ik struikelde over het speelgoed, verschoonde 3 baby’s achtereen met poep tot in hun nek en liep de deur bij het consultatiebureau plat. In de avond probeerde ik nog iets intelligents te doen achter mijn laptop voor mijn vrijwilligerswerk.

Deze ochtend grijp ik mezelf bij de kladden, zet mezelf achter de laptop en typ deze blog. Ik beloof mezelf plechtig dat deze blog binnen het uur om 10.30 uur live gaat. Mijn eerste taak van de dag is dan volbracht, iets productiefs, iets zinnigs hoop ik, iets van mezelf, iets waar ik blij van word en wat vast herkenbaar is voor mijn lezers.

Mijn moeder belt, ze weet dat ik ’s morgens schrijf. Ze is net terug van vakantie. Ja, ik bel je terug, over 1 uurtje. Want dan is mijn blog klaar. Tot zo!

Mijn takeaway voor vandaag. Het is aan jou, elke dag opnieuw. Zit je ongewild thuis, zonder baan, met een gebrek aan energie door jouw ziekte of beperking? Jij bent de baas over jouw dag, over jouw tijd. Misschien heb jij ook de tijd aan jezelf tot de kids uit school komen. Gebruik die tijd in jouw voordeel. Buig het om. Jij bent in controle, jij bent de baas.

Begin de dag met datgene wat je het liefste doet: schrijven, mediteren, lezen, hardlopen, schilderen. Doe iets, waar je blij van word, wat niemand jou meer af kan nemen vandaag. Wat er ook gebeurt, welke rampspoed er misschien nog gaat plaatsvinden. Mijn telefoon trilt, ik laat hem gewoon gaan. Misschien doe je er straks nog even een siësta er achteraan. De Spanjaarden doen dat, waarom jij niet?
Daarna mogen je kinderen, je man, je moeder, de buurvrouw of wie dan ook weer een beroep op je doen. Ze mogen je bellen, aan je voordeur staan. Straks haal je nog een lapje over de wastafel en de WC’s. Je bestelt je boodschappen online en je brengt de kids met liefde naar hun clubjes. Deze dag is al van jou!

Reacties