De glazen wand die mij scheidt van de anderen

Op zondagochtend zit ik met mijn dochters op de tribune van het zwembad, zwetend van de warmte die uit het bad langs de klamme wanden omhoog kruipt. Na het eerste lesuur wil mijn dochter naar de kantine, waar de ruimte wel een koelcel lijkt, vergeleken met de hitte daarboven. 
Vanachter de glazen wand staar ik naar de kinderen die zich nog maar net kunnen redden in het diepe water. Kiki is intussen op mijn iPhone gedoken voor het spel Playhome. En steevast druppelt er niet alleen water aan de andere kant van het glas, er biggelen ook tranen over mijn …

Hoe stilte niet alleen een luxe is maar ook een noodzaak

Ssssst, stilte… Stil nou! Eindelijk! Alle muizen zijn van huis, er staat niets in mijn agenda en ik dompel mezelf onder in een leeg en verlaten huis. De stilte streelt mijn gehoor en mijn gemoedsrust. Mijn mobiele telefoon staat op trillen, ik hoor geen Spotify, geen iPads die schreeuwerig hun YouTube filmpjes vertonen, geen bowlinggeluiden van de Wii of stemmen van kinderen die me aldoor vragen stellen. Het gebrom van de koelkast irriteert mij mateloos. Ik doe zelfs mijn oortjes uit, een unicum. In normale doen verkies ik de stilte met hoortoestellen boven die van mijn doofheid, die alles doet doodslaan …

Lepeltjestheorie: hoeveel lepels heb jij op een dag?

Hoeveel lepels heb jij op een dag te besteden? Lepels aan energie voor wat jij wilt doen?  Soms heb je dat je op een beeld als metafoor stuit, en denkt: dat had je toch ook zelf kunnen bedenken! De lepeltjestheorie van Christine Miserandino maakt gebruik van lepels aan energie als metafoor om aan de ander te kunnen uitleggen waarom de vermoeidheid zo’n spelbreker kan zijn in het leven met een ziekte of beperking. Met de lepeltjestheorie hebben mensen met een chronische ziekte of beperking tegelijkertijd een krachtige tool in handen om te leren balanceren met hun energie, wat na jaren van …

Mijn glorieuze afscheid van de fiets

Het fietsen is niet meer. Hallelujah! En de hele wereld mag het weten. Het feit dat jij dit nu leest, maakt het voor mij gemakkelijker bij mijn besluit te blijven, om definitief afscheid te nemen en niet alsnog, stiekem, de pedalen diep in te trappen. Want de verleiding is groot. Zeg het nu zelf, wie wil nu even niet snel naar de bakker sjezen voor vers brood bij het ontbijt of gauw op en neer voor die vervelende doktersafspraak. Met mijn slechte zicht heb ik nooit een auto mogen besturen, gelukkig is daar de fiets die de pijn de laatste …

Diep in winterslaap

Soms zou je willen dat het anders was. En elk jaar overvalt het je weer. Het is geniepig, het sluipt dichterbij. Je weet dat het eraan kom, je stelt je erop in. Opnieuw zet je je schrap en dit jaar zweer je bij jezelf dat je anders gaat reageren. Kalm, beheerst en relaxed. Het is geen big deal; we komen deze tijd wel door. Je plant je activiteiten anders, je draait er flexibel omheen. Stressen wil je niet, ook wil je je frustraties niet botvieren op de mensen om je heen. Je omarmt het en weet dat het na de …

Het is weer maandag

Het is maandagmorgen. Ik sta in de voordeuropening. Na alle kusjes en dag-geroep over en weer zie ik mijn kids op de fiets stappen. Ze hebben hun rugzakjes om, de haren van de meisjes zijn netjes bijeen gebonden in een staart en het jongenskoppie zit strak in de gel. Nog een kus van mijn man en ze fietsen weg. Ik voel plots het verdriet in me opwellen, houd mijn gezicht in de plooi, doe nog een laatste zwaai en sluit de voordeur. Ik wis de laatste sporen van ons ontbijt, verzamel het verdwaalde kinderspeelgoed en sjok ermee de trap op. …

Een vakantie in fragmenten

Leestijd: 3 min Publicatie: Raakvlak, Oogvereniging | Doofblinden, augustus 2017 In mijn vakantie liep ik op een ochtend  terug van de douche op de camping met mijn handdoek over mijn schouder. De douche was verrukkelijk geweest, even 10 minuutjes de warme stralen over mijn lijf laten lopen en geen gekwetter aan mijn oren. Ik had wel wat langer onder die douche willen staan, mezelf onderdompelend in de warmte, de stilte en het suizen van de waterstralen. In de verte zag ik onze camper al staan, die we voor de bruiloft van mijn broer in Oostenrijk hadden gehuurd. We maakten een …

Overleven in een donkerbruine soep met kamperen

Leestijd: 4 min 7 sec Ik neem een flinke hap lucht en zet mezelf ertoe om vanuit het veilige zonlicht het donker in te stappen. De kinderen hoor ik luidkeels naar de bedden toe sprinten. Het hout klinkt dof onder hun voeten. Ik weet dat het een 10-persoonstent is, dat er een houten bedstede zal zijn, en stapelbedden en lits jumeauxs. Ik ontwaar een grote eettafel, bruin net als de stoelen en de vloer. Weinig contrast dus. Dan zie ik de olielampen glinsteren in het licht dat schaars van buiten komt. Boven het keukenblok hangen lepels en pannen. Vlak voor …